Tulog na bebe

Ang dull ng ambiance kaninang Circuits lecture. 

Halos lahat niaantok. Walang umiimik.

Nakikinig lang. Pero hindi ko alam kung ‘yong iba eh nakikinig ba talaga.

‘Yong iba nakatuon ang atensyon kay sir, pero ewan ko kung nakapokus ba talaga

O baka naman lumangoy-langoy rin lang naman ang utak sa kawalan.

Ako? Syempre inaantok din. 

Nagyoyawn.  Pumipikit-pikit. Kinukurot-kurot ang sarili baka sakaling magising.

Ang tahimik talaga.

Si sir lang naririnig.

Tapos biglang parang naghi si sir sa isa naming kaklase.

Syempre tingin naman daw kami sa klasmeyt naming ‘yon.

BISTOOOO!

Ayun naman pala kasi nakatulog.

Nakapikit ang mata (alangan!)

Tapos ‘yong ulo niya medyo tumatabingi-tabingi. Something like that.

Ayos! Tawanan kami ng sobra-sobra sa klase.

Nabisto eh!

Pero natawa lang si sir.

Wahahaha!

At akalain mo bang hindi ako makapigil sa kakatawa.

Tipong back to normal na ulit ang lahat pero heto ako ngumingiti-ngiti.

Ekshelli, hanggang ngayon.

Bakit kasi hindi pwedeng matulog na nakadilat ang mga mata.

Sabi ni setamate “drawingan mo ‘yong sa mata mo” 

Syempre! NAiimagine ko.

Hagalpak na naman ako sa kakatawa.

Grabe naman kasi.

Medyo malawak kasi ang imahinasyon ko at kung anu-ano naiisip ko noong mga panahong ‘yon.

Pati si seatmate eh halos matawa na rin sa kakatawa ko.

Sorry hindi ko mapigilan matawa. 

‘Yon lungs naman.